Менің тұңғыш Президентім

 Мен, байтақ ел, Қазақстан Республикасында тұрамын. Менің байтақ елімнің президенті -Нұрсұлтан Әбішұлы Назарбаев.

Н.Ә.Назарбаев - ХХ-ғасырдың соныңда тәуелсіздік алған Қазақстан Республикасының тұңғыш Президенті.  Ол кісі 1940 жылы Алматы облысындағы Қаскелең ауданы, Шамалған ауылында дүниеге келген. Президентіміздің  әкесі Әбіш ата  мен анасы Әлжан  әже еліне сыйлы, еңбек десе ішкен асын жерге қоятын, адал, өнерлі жандар болған.

Нұрсұлтан Әбішұлы балалық шағында ұшқыш болуды қатты армандаған. Алайда,  еңбек жолын  металлургмамандығынан бастаған. Жастық шағының жігерлі шақтарын Қарағанды облысының  Теміртау қаласындағы   домна пештерінде болат балқытудан бастады.

Қазіргі уақытта біздің Қазақстанның аты әлемге әйгілі болып отыр. Әрине, бұл біздің Елбасының салиқалы  саясатының арқасында қол жеткізген жетістігіміз.

Менің Президентім-тәуелсіз қазақ елін тарих сахнасына шығарып, дүниежүзіне таныстырған, табыстырған дара тұлға.

Менің Президентім-тәуелсіз Қазақ елінің ғалымы мен техникасын, білімі мен мәдениетін, өнері мен спортын шырқау биікке көтерген ұлт қайраткері.

Мен, болашақ Қазақстанның  кемеңгер ұрпағы,  Президентімді мақтан тұтамын.

6"ә" сынып оқушысы

Зарлыков Алмат

 

Жетекшісі: қазақ тілі пәнінің мұғалімі Мухсинова А.М.

 

 

Менің ұстазым

Керей Азамат Жантасұлы

«№23 жалпы білім беретін орта мектебі» КММ

9 «ғ» сынып оқушысы

 

Ақырын жүріп, анық бас

Еңбегін кетпес далаға

Ұстаздық еткен жалықпас,

Үйретуден балаға,-

деп ұлтымыздан шыққан ұлы Абай атамыз айтпқшы,шынында да ұстаз болу екінің бірінің қолынан келе бермейтін іс.

         Ұстаз! Ұстаз – деген ұлы тұлға. Оның ұлылығы мінез-құлқында, адаммен қарым-қатынасында, баланың балалығын қабылдай білетін жылы жымиысында, әрбір іс-әрекітінде жатқан жоқ па?

         Ұстаз – біздің екінші анамыз. Анамыз бізге өмір сыйлап, өмір-өзен ағысында батыл қадам басып кетуімізді арман етсе, ұстазымыздың арманы да осы емес пе? Жылдың 364 күнінің 270 күнін ұстаздарымыздың жанында өткіземіз. Олардың тәлім мен тәрбиесіне қанығамыз, «ғылым» атты асау тұлпарды жүгендеуді де осы ұстазымыздан үйреніп-білеміз. Қөзімізді тырнап ашып, алтын ұя-мектебімізге шауып келгенде, бірінші көретініміз де осы – ұстазымыз. Әсіресе, ұстардың ішінде сынып анасының, яғни сынып жетекшісінің еңбегі елеулі. Сынып жетекші ол тек білім теңізінде жүзетін кеменің капитаны ғана емес, ол оқушының танометрі іспетті. Әр оқушының мінез-құлқын жетік меңгерген, әр ата-ананың тілін тап баспай табатын ұлы тұлға. Қазақ тарихында мәңгі ізін қалдырған ұлт зиялыларын «ұлы тұлға» демейміз бе? Ол ұлыларымыз да ұстаз алдын көрген ғой. Оларға ұлылық, әрине, ұстаздарынан дарыған. Ұстаз деген –ұлылардың ұлысы, аналардың анасы. Саналы оқушылық өмірімде сан ұстаздың алдын көрдім. Олардың әрқайсысынан өз бойыма ізгілікті сіңіре білдім. Сондықтан ұстаздарымды бір-бірінен бөліп-жару, анау-андай, мынау-мындай еді деуге қақым жоқ. Айтпаймын да. Дегенмен, сынып жетекші деген ыстық екен. Сынып жетекшің жанында болса өзіңді қамқоршың, қорғаның бардай сезінесің. Байқаусызда әлдекімнен ескерту алып, оны сынып жетекшің біліп қалса, өзімді қоярға жер таппаймын. «Әттегең ау, мына кісіні орынсыз ренжіттім бе? - деп қысыламын. Ол сынып жетекшім - Данагүл Тілеукенқызы  деген шәкірттік махаббатым шығар. Данагүл Тілеукенқызы қашан көрсең, сыныбы үшін құрақ ұшып, жүгіріп жүреді. Сынып жетекшіміз  бізге «мынау бала ғой» деп қарамайды, керісінше «сендер бала емессіңдер, азаматсыңдар, сендер Отан алдында, отбасы алдында, тіпті бір-бірлерінің алдында тәрбиелі, білімді болуға борыштарсыңдар» дейді. Және де ол кісі біз шүлдірлеп орысша сөйлесіп тұрсақ, әжептәуір өкпелеп, өз ана тілдеріңді өздерің қадірлемесеңдер, өзге ұлт өкілдеріне қай бетімізді айтамыз?» - дейді. Және де:

Алыстан алаш десе, аттанамын,

Қазақты қазақ десе, мақтанамыз.

Болғанда әкем-қазақ, шешем-қазақ

Мен неге қазақтықтан сақтанамын,-деген өлең жолдрымен шегелеп сөзін тоқтатқанда , қәдімгідей өз тілімізді өзіміз шұбарлағанға ұялып қаламыз.

         Менің ұстазымнан үйренгенім де , үйренетінім де көп. Шәкірттік өмірде осындай ұстаздың алдын көргенім үшін қуанамын. Алдағы ұстаздар мерекесіне өз ұстазыма жүрегімді жарып шыққан төмендегідей өлең жолдарын арнаймын:

Ұстаздықтың ауыр жүгін көтеріп,

Оңашада ойға баттың, ой өріп

Алдыңыздан қанат қақты сан ұрпақ

Еңбегіңіз жүрді кілең өтеліп

Жүректерге білім нәрін мың құйып

Жанарыңда тұратындай күн күліп,

Болашаққа бағыт-бағдар сілтейсің

Адалдықты әр ісіңмен білдіріп.

 

 

         Мерекеңіз құтты, мерейіңіз үстем болсын, сүйікті мұғалім!

 

 

Менің ұстазым

Алиева Дана Абдимуталяповна

«№23 жалпы білім беретін орта мектебі» КММ

10 «Ғ» сынып оқушысы

 

Мұғалім ардақты ұмытылмас,

Өзіме бала күннен үні сырлас.

Нәралып алғашқы рет сол ұстаздан,

Арманныңасқарынаұмтылғанжас

                                                            Н.Әлімқұлов

Ұстаз... Оңашада отырып ұстаз туралы ойға кетсем, көз алдымнаақжарқын мінезді, ақ жүректі, жылы жүзді ұстаз бейнесі көрініп, мені қиялға батырып, еріксіз нұрлы естеліктерге жетелей жөнеледі...Ұстаз бейнесі – шәкірт үшін адамгершіліктің ең жоғары үлгісі. Ұстаздың лаулаған жалыны - әр жүрекке жылу сеуіп, нұр құятын қуаттың, өмірдің қайнар көзі. Тіршіліктегі шырақтың сөнбес ошағы. Ұстаз - өзінің бар күшін, бүкіл өмірін бала тәрбиесіне бел буған періште.Ұстаз - бұл қасиетті мамандық иесі, менің арманым бойынша, өте қайырымды, ешкіммен ешқашан сөзге келмейтін, сабақ барысында оқушыға деген қол үшін аямайтын адам...

Ұстаз деген кім? Ұстаз – шәкірттерін білім нәрімен сусындататын адам.  Ұстаз  болу - екінің бірінің қолынан келмес, әрі аса үлкен жауапкершілікті қажет ететін жұмыс. Себебі, ол дәрігер сынды жас түлектердің болашағына жауапты.  Бала өмірге қадам жасаған сәтте оның жолында небір қиындықтар кездеседі, сол кезде өзінің тәжірибесімен бөлісетін адам сол баланың өмірінде өшпес із қалдырады. Ата-анамыз біз өмірге келген күннен бастап: жүріп-тұруға, оқуға, санауға, жаза білуге, қоғамдық орындарда өзімізді қалай ұстау керек екендігін үйретеді. Алайда  ата-ананың үйде берілген тәрбиесі жеткіліксіз, өйткені олар балаға өзінің нәрестесі ретінде қарайды. Ата-анамыздан кейінгі ақылымен бөлісер, ар-ұятты бойғы сіңірер бірде-бір адам болса, ол – ұстаз. Ал  мектептегі ұстаз балаға жеке адам, тұлға ретінде қарайды.

Осыдан он жыл бұрынең алғаш мектеп табалдырығын аттап кірген сәтімде күлімдеп қарсы алған, қолымнан жетектеп партаға отырғызып, «Әліппе» кітабын ұстатқан, алғаш әріп үйреткен-менің сүйікті де ең алғашқы ұстазым –Бота Диханбаевна. Ол кісі- менің ақылшым, алғашқы данышпаным, өмірге бағыттаушым болды. Оның жайдары  күлімдеген көздерін үйде күнде көріп үйренгендіктен бе, біраз уақытқа дейін тентектеу болып өстім. Әліппені жаттатпай ұйқы бермейтін. Бұған өте қатты ашуланып, төрт қабырғаның төрт бұрышында да тұрып шыққан да кездерім болды. Қазіргі күнде алғашқы ұстазыма дән ризамын. Өйткені мен алғашқы ұстазымнан білім жолының таза, тура, әділ жол екендігін ұқтым.Бәрімізді өз баласындай көріп, ақыл айтып, көп нәрселерді  үйретіп жүретін осы жанның орны мен үшін қашан да ерекше. Өмірде өз анаңнан кейінгі қадірлі тағы бір адам болса, ол- алғашқы ұстазым.

Бастауыш сыныпта жылап оқыған әліппем, бүгінгі күні маған «Әдебиет» деген үлкен әлемнің есігін ашты. Осы үлкен есікке барар жолды ұстазым Айгүл Мухсинқызынан тапқан болдым. Айгүл Мұхсинқызы-оқу үрдісінде оқушылармен қарым-қатынас үйлесімділік құрған ұстаз. Алғашқы күннен бастап сабаққа деген қызығушылығым оянған болатын. Айгүл мұғалім-өз ісінің шебері. Себебі, бізге қиын кезеңдерде қол ұшын созудан шаршаған емес.Ол кісі - алтыннан да бағалы ойларын, ақыл-кеңесін беруге әрдайым дайын жан.Сынып жұмысынан тыс тапсырмалар беріп, шығармашылығымызды шыңдатады.  Ұстазымның келбетінен өз мамандығын сүйетін мұғалім екендігін бірден түсінуге болады.

     Әр оқушының  пәнді жақсы білуі пәнді оқытатын ұстазына байланысты екені баршамызға белгілі.  Егер оқушы мен мұғалім арасында қарама-қайшылық болса,  ол сабақтың қаншалықты қызық болғанымен де баланың оны білуіне құлқы болмайды, сабақты оқығысы да келмейді. Мұғалімдер өз елінің  жас болашағына тәлім-тәрбие береді, бұдан тек қана баланың өмірі қалыптаспайды, сонымен қатар бұл ұлттың, елдің қоғамы қалыптасады. Қазақстанның өркендеуіне, алдыңғы қатарлы елдер қатарына қосылуына үлкен әсер етеді.  

...Әрбір шәкірттің өзі сүйген, жылдар бойы тәлім алған ұстазының аяулы бейнесі көкірек көрігінде, жүрек түбінде сақталуы заңдылық. Себебі, ұстаз – баланы адам қылып тәрбиелеп, күлімдеген, күнім деген, сенің жүрегіңе болашаққа мақсат қоя білуге сенім ұялатқан зор тұлға.

Ұстазымды мәңгі өлмейтін үлгі дер ем,

Өйткені  орны бөлек өзгелерден.

Ұстазым еш жалықпай білім беріп

Көңілге нұр, өмірлік азық берген.

 

Шәкіртіңе бір өзің үміт арттың,

Үйреттің өнер менен ұлттың салтын.

Мерейің әрқашан да үстем болсын.

Орның бар жүрегімде сақталатын.

 

Мен өзім шәкірт емес балаңдаймын.

Көре алмасам Сізді іздеп алаңдаймын.

Жаһанды жаяу жүріп араласам,

 

Сіздей жанды ешқашан таба алмаймын, -  деп  ұстазыма балалық жүрегімді жарып шыққан жыр жолдарымды сыйлаймын.

 

Рахмет саған, анашым!

 

Акимбаева Камила Қозыбекқызы

7 «ә» сынып оқушысы

Жетекшісі: А.Мухсинова

Қазақ тілі және әдебиеті пәнінің мұғалімі

 

         Ана туралы тебіреніп, жыр арнамаған ақын жоқ шығар, сірә. «Тоғыз ай көтеріп, омыртқасы үзілген, аязды күнде айналған, бұлтты күнде толғанған, тар құрсағын кеңіткен, тас емшегін жібіткен» -Ана! «Көмекей әулие» Бұқар жырау жарлаған еді.

         Осы ардақты есімді естігенде кез-келген жұмыр басты пенденің жан дүниесі тебіренбеуі мүмкін емес. Анаға теңесер дүниеде жан жоқ. Дүниенің есігін ашып, шыр етіп өмірге келгеннен бастап түнімен іңгәлаған дауысыңды анадан басқа жан тыңдаған ба? Былдыр-былдыр тіліңе, тәй-тәй басқан қадамыңа қуанып, жылағаныңда жұбатып, қуанғанда қуанышыңды бірге бөлісетін ананың кең пейілі ғой. Ананың аялы алақаны сәбиіне күш-қуат береді. Оның ақ сүтін емген баланың бойында адамгершілік пен мейірім, инабаттылық, ізгілік шуағы мол болады, өмірдің бар қызығы да асылы да анада. Анасы бар адамдар ешқашан қартаймайды.

Барлық ана бейбітшілікті және баласының бақытты болуын ғана тілейді. Даңқы асқан патша да, найзасы көк тіреген батыр да анадан туылады. Анаға  барлығымыз қарыздармыз. Жұмақтың төріне үш рет  арқалап апарсаң да ол қарызды өтей алмайсың, өйткені ана сүтінің қарызы - өтелемейтін парыз.

         Әкем өлсе өлсін, анамды құдай алмашы, өзі аш қалса да мені өлтірмейді, - деп ашаршылық кезінде бір пенде құдайға жалыныпты. Ана сорлы баласы қиналса баламның табанына кірген тікен, неге менің маңдайыма кірмейді деп, - деп өмірін баласы үшін құрбан етеді. Өз басым анасын сыйламаған перзентке бақыт қонбас деп ойлаймын.

         «Ана» деген сөз – менің өміріммен тікелей байланысты. Сәбилердің ең алғашқы тілі «ана» деген қымбатты сөзден басталады.

         Менің анам – жер бетіндегі ең құрметті, құдіретті жан. Ол өте әдемі, қайырымды, мейірімі мол, қол үшін беруге үнемі дайын тұратын адам. Анашым мені тұмсықтыға шоқытпай, қанаттыға қақтырмай аялап келеді. Әлі есімде, бастауыш сыныпта жүргенімде қызуым көтеріліп ауырып қалдым. Сабақты да босаттым. Осы ауырған кездерімде  қасымнан күні-түні табылған жалғыз анашым ғана. Тіпті жұмысқа да барған жоқ. Дәрісіз-ақ  бал қосқан сүтін беріп, алақанымен маңдайымнан сипағанда өзімді  дүниедегі «ең бақытты баламын» деп сезініп, ауыруымнан тез айығып кеттім.  Кішкене кезімде қараңғылықтан қатты қорқатынмын. Анам мен тәтті ұйқының құшағына енгенше қасымда отырып, түнгі уақытта көрпемді қымтап жауып, жарықты жағып кететін.

         Менің анам ең сүйкімді, сүйікті адам. Жұмыста тамаша қызметкер, ал үйде – нәзік жан. Кейде, анам қалай бәріне үлгереді? –деп ойлаймын.

Әлі күнге дейін балалық сәттерімдегі анамның еркелеткен жылы үні, нұрлы көздері, аймалаған  нәзік алақанының жылуы көз алдымнан кетер емес. Мен анама мәңгі қарыздармын, өйткені ол маған өмір сыйлады.

-         Қымбатты анашым, саған үлкен рахмет!

Сәби кезімде анам мен үшін түн ұйқысын төрт бөліп, түнде бесіктің жанында таянып отырды. Есейе келе маған әріптердің қалай жазылатынын, хат жазуды  үйретті. Мектеп табалдырығын аттаған жылдарда менің оқудағы табыстарым мен сәтсіздіктерді бірге  бөлісе білді. Анам әрдайым менімен бірге. Мен анашыммен өзімнің құпиялы сырларыммен бөлісе аламын. Өйткені баласының жан сезімін анасы ғана түсіне алатындығын мен жақсы білемін.

Иә, небәрі үш әріптен құралған «Ана» сөзінің ішінде қаншама мейірімділік, ықылас жатыр десеңізші?!

Ана –шексіз махаббат пен нәзіктікке толы біртұтас алып әлем. Қоңыр дауысымен баласын тербетіп, бесік жырын айтқан кезде, сәбиінің бойына аналық адамгершілік жылуы мен лебін қатар  сіңіреді.

Ана-күллі әулеттің берекесі, бүкіл шаңырақтың іргесі. Ол – өскелең ұрпаққа тәрбие беретін, рухани біліммен нәрлендіретін асыл қазына. Ол ертеңгі мен бүгінгіні біріктіріп, игі істермен болашаққа жетелейтін сарқылмас кен.

Мен білетін қазақ әйелі, қазақпын дейтін қара көз, қара баланың анасы, сенің жүрегің нәзік, сенің махаббатың балаға тіл жеткісіз биік. Өзінің бақыты мен қуанышын перзентінен іздейтін аяулы Анам менің! Сізге әлемдегі бар жақсы тілекті үйіп-төксем де аз. Алла сізге ең алдымен мықты денсаулық берсін! Әрқашан жүзіңізден мейірім нышаны кетпей, айналаңызға нұрыңызды шашып, Аналық бақытқа кенеле беріңіз! Маған өмір сыйлағаныңыз үшін, мені шексіз сүйіспеншілікке баулығаныңыз үшін Сізге айтар алғысымның шегі жоқ.

Ананың жүрегі өте нәзік, жел соқса ұшып кететін мамықпен тең, оны жақсылығымыздың ығына басып, көңіліне қаяу, кірбің түсірмесек, ананың шын ықыласына, ризашылығына бөленеріміз хақ!

 

 

Досбергенов Дулат Мұратұлы– 6 «ә» сыныбының оқушысы, оқушылардың қалалық «Алтын Ордам –Астанам» шығармалар сайысының жүлдегері, ІІ орын жеңімпазы.  Жетекшісі: А.М. Мухсинова

Оқу екпіндісі, мектепішілік «Абай оқулары» сайысының жеңімпазы, әдебиет, математика, информатика пәндерін сүйіп оқиды.

 

Алтын Ордам –Астанам

  (шығармадан үзінді)

 

Астана-Отанымыздың жүрегі, Тәуелсіздігіміздің тірегі

Н.Ә.Назарбаев

 

         «Отан оттан да ыстық» дегендей адам баласының жүрегінде, ең бірінші, ақ сүт берген анасына деген сезімі болса, ал екінші, Отан анаға деген жалынды сезімі орын алады. Күннен-күнге шабыты өрлей түсіп, Отанымыз-Қазақстанның бүгінгі таңда шыққан шыңы аспанмен тіресіп тұрған Джамалунгма шыңынан да биік дерсің?! Кең байтақ жерімен, елімен де әлемді аузына қаратқан Қазақстанды кім танымас?!

         Тәуелсіздік алған елімізде көптеген өзгерістер болды. Мен енді өркенін кеңінен жайған жас қала-Астана жайында толғанамын.

1998 жылдың мамыр айының алтыншы жұлдызында Қазақстан Республикасы Президентінің жарлығымен Ақмола қаласы Астана қаласы болып аталды.

         Тәуелсіздіктің ақ ордасы, Қазақстанның жан ордасы- Астана Сарыарқаның қақ төрінде қарқынды дамуға ыңғайлы, тоғыз жолдың торабында орналасқан.

         «Астана-Еуразия жүрегінде». Жаны бар сөз. Астананы төрткүл дүние танып үлгерді. Астана –жаңа ғана ер жетіп келе жатқан нағыз арғымақ.

         Астана-жас қала,

         Мәнді өмір бастаған.

         Астана бас қала,

         Қырға көз тастаған.

         Астана-баспана,

         Жанарды жасқаған.

         Астана –хас қала,

         Шарықтар асқақ ән!-деп ақын жырлағандай, Астана, шынында, ару қала, арман қалаға айналып барады.

         Астанадағы Ақ Орда...Ақ Ордада Елбасы Н.Ә.Назарбаевтың үлкен кеңсесі, депутаттардың кеңсе залдары орналасқан. Астананың тағдыры мен болашағын мен Ақ ордамен байланыстырамын...

         Астана! Сен білім ошағысың. Кімнің Евразия университетінде оқығысы келмейді.

         Кел, балалар оқылық,

         Оқығанды көңілге,

         Ықыласпен тоқылық, - деп Ыбырай атамыз ерте кезден айтқан. Қазіргі таңда  Ыбырай атаның арманы орындалған сияқты. Астанада талай-талай мамандық алатын білім ошақтары құрылды.  Елбасының «Қазақстан-2030» жолдауында мектептерді компьютерлендіру, балалардың мектепке баруын толық қамтамасыз ету шаралары іске асып жатыр.

         Мен жазғы демалысымда ата-анаммен Астанаға демалуға бардым. Бәйтерекке шығып түнгі Астананың көрінісін тамашалағанымызда қала оттары Есіл өзенінің үстінде жарқ-жұрқ от шашып құбылып жатқанын көрдік. Шеті жоқ қала құлашын жайып, Сарыарқа төрінде көсіліп жатыр.

 Ел аңызға айналдырған «Думан» орталығындағы Елбасының алақаны басылған тасты өзімнің алақаныммен басқанда менің балалық жүрегім Отаным, Қазақстаным  деп лүпілдеді.

         Есіл өзенінің жағасына барғанда, өзімнің туған жерім Қарағандыдағы Нұра өзені көз алдыма келді. Судың еш таңсықтығы жоқ. Бірақ Астананың орны бәрінен бөлек екен.

         Мен Астананың әлемге аты шыққан Нью-Йорк, Вашингтон, Мәскеуден де сәулетті қала болуын қалаймын. Биыл әдебиет пәнінен «Күлтегін» жырларын өткенде, ұстазым  Күлтегін жазбаларының көшірмелері Евразия университетінің ғимаратына әкелінген,- деген болатын. Ендігі арманым осы тастағы жазуларды көру.

         Мен жаз уақытында Астананың көркейгенін өз көзіммен көріп, қаланың әрбір нүктесінен бойыма қуат жинадым. Астананы көрсем деген арманым орындалды. Сонымен қатар Астананың дамуына өз үлесімді қоссам, «Мен қазақстан азаматымын» деп айтуға қақым бар.

 

         Жасай бер, көркейе бер мәңгі, Астана!

         Мақтанышым менің-Астана!

         Мәртебең өссін, мерейің үстем болсын-Астанам!

         Қарағандының №23 орта мектебінің шәкіртінің сезімін қабыл ал, Астанам!

 

Среди учащихся 4-х классов казахской школы был проведен конкурс сочинений на тему «Зима». Дети описали свои впечатления о зимнем времени года, включили в свои работы впечатления о приближающихся седьмых Азиатских зимних олимпийских играх, которые будут проходить у нас в Казахстане.

 

Победителями конкурса стали следующие работы:

«Зима» ученицы 4Ғ класса

Балапановой Акназик.

Зима.

Пришла зима. На улице холодно, идет пушистый снег. Люди одевались тепло. В нашей школе на заднем дворе залили каток. По субботам и воскресеньям там много детей. Я с подругами и с младшим братиком в эти дни хожу на каток.

Мне зима очеь нравится потому, что в декабре есть веселый праздник Новый год. Дедушка Мороз сем дарит подарки. В это время года мы можем резвиться на свежем мороном воздухе, кататься на лыжах по белому снежному ковру, вихрем нестись с крутой горки, лепить снеговиков и снежных баб, строить крепости и сказочные фигуры.

А еще зима этого года подарила нам большой спортивный праздник. В Алматы и Астане, главных городах Казахстана, будут проходить зимние олимпийские игры. На нашу землю приедет много спортсменов из Азии. Мы рады гостям. А спортсменам нашей большой и дружной страны мы желаем больших побед!

Спасибо зиме за хорошие праздники!

 

«Зимняя пора» ученицы 4Ғ класса

Байгузиновой Жанель

Зимняя пора

Наступила зима. Выпал белый пушистый снег. На улице температура ниже нуля. Дни становятся короче, а ночи длинней. Люди одели теплые зимние вещи. Многие из них в выходные идут на горки или на каток. С горки люди катаются на санках, лыжах, а на катке - на коньках. Дети лепят снеговиков, играют в снежки.

Осенью птицы улетают на теплые края, а зимовать остаются снегири, воробьи. Медведи зимой прячутся в берлогу на долгую спячку. Зайцы меняют окрас на белый цвет. Декабрь, январь, февраль – это зимние месяцы. Тридцать первого декабря люди встречают люди встречают Новый год, который дает начало следующему XXIвека.

И в этом году , в феврале месяце, у нас в Казахстане впервые будут проходить Азиатские зимние олимпийские игры. Я желаю нашим спортсменам удачи, успехов и победы.

Мне очень нравится зимняя пора!

 

«Зима пришла» ученицы 4Ғ класса

Сахитжановой Жулдыз.

Зима пришла.

Вот и зима пришла. Тихо-тихо идет белый пушистый снег. Снег лежит кругом. Вся земля покрылась белым ковром, деревья, надели наряд невесты. Дни стали короче, а ночи длинней. Солнце светит мало. Солнце светит мало. На дворе холодно. В своих домах в селах, деревнях люди топят печи. Выходя на улицу, они одеваются тепло, надевают валенки и теплые сапожки, шубы и пальто, теплые шапки и шали.

Зимой ребята тоже ходят в школу. После уроков дети играют в снежки, катаются на лыжах и коньках. Хорошо им зимой! Весело!

Зимой этого года нашему Казахстану выпала честь проводить зимние олимпийские игры в южной столице Алматы на стадионе «Медео» и северной столице Астане. В конце января на нашу землю съедутся все спортсмены Азии.

Хочется, чтобы наши казахстанские чемпионы получили побольше наград и медалей и прославили нашу страну. Желаем им успехов!

Да здравствует зима!

Учитель русского языка:

Житник Н.Н.

После изучения сказки Паустовского «Теплый хлеб» пятиклассники написали эссе на тему «Моя победа над собой».

 

"Самая трудная победа - победа над собой"

Арабская пословица

Победа над собой – это умение пересилить себя и признать свои ошибки. Но самое главное – это заставить себя справиться со своими недостатками и постараться изменить себя к лучшему. В моей жизни это происходит каждый день. Потому что я еще «маленькая» и не умею правильно владеть своими чувствами.

Однажды в беседе со своими родителями, я не желая этого, своими словами обидела маму. Она ушла в другую комнату, не сказав мне ни слова, и расплакалась. Сначала я не поняла, что произошло. «Что я такого сказала? - думала я. – Ничего плохого я не сказала.» Но услышав, как моя мама плачет, я задумалась: «Человек не может плакать просто так. Значит, я сделала что-то не так». И тогда я поняла, что необдуманные слова очень больно могут ранить человека. Я подошла к маме, обняла ее и сказала: «Мамочка, милая, прости меня. Я не хотела сделать тебе больно». Мама посмотрела на меня и ответила: «Я прощаю тебя. Пойми, ты - самое дорогое, что есть у меня на свете. Я рада, что ты свою ошибку поняла сама».

Моя победа заключается в том, что я не только поняла свою ошибку, но и смогла исправить ее самостоятельно. Я думаю, что это поможет мне в дальнейшем не совершать подобных ошибок.

 

 

 

Позднякова Анастасия, учащаяся 5 Б класса

 

 

 

Однажды в моей жизни случилось так, что я был не прав и обидел друга. Мы с ним знаем друг друга и дружим с пяти лет. Как – то я позвал его на улицу поиграть. Он отказался, сказал, что ему нужно делать уроки. Я ему не поверил, обиделся и ушел домой. На следующий день мы не разговаривали. Я не хотел с ним говорить. Потому что думал, что он меня обманул. Наша размолвка продолжалась три дня. А потом я понял, что не прав и мне стало стыдно. Я попросил у друга прощения, и он меня простил. Теперь мы с ним не ссоримся.

Для меня было тяжело признать свою вину, но я победил себя. Я много понял о доверии.

Шуев Никита, учащийся 5 Б класса

 

Однажды вечером, когда я смотрела телевизор, не сделав уроки, мама спросила: «Юля, когда ты будешь делать уроки? Уже вечер». Шла интересная передача, и мне хотелось ее досмотреть. Я сказала маме: «Минуточку» и сижу, смотрю передачу дальше. Прошло полчаса. Мама опять подошла и спросила про уроки. Мне так не хотелось отрываться от передачи, хотелось ее досмотреть. Но я собралась, выключила телевизор и пошла делать уроки. Был поздний вечер. Мне хотелось спать, но я делала уроки. Я пересилила свой сон и довела работу до конца. Потом мама пришла и сказала, что я одержала над собой победу. Я тоже так думаю, но жаль, что не досмотрела передачу.

 

 

Лысикова Юлия, учащаяся 5 Б класса

 

 

 

Моя первая победа над собой произошла, когда мне было около девяти лет. Тогда на уроке я получил двойку по русскому языку. Я расстроился от того, что получил плохую оценку. Когда я пришел домой, мама начала расспрашивать меня о делах в школе. Я разозлился и несколько раз крикнул на маму. Мама замолчала, обиженная. Я тоже сердился, но вскоре почувствовал, что поступил неправильно. Я подошел к маме и извинился перед ней. Мама меня, конечно же, простила.

С этого момента я начал работать над собой, и мне это помогло.

Онгарбаев Ильяс, учащийся 5 Б класса

 

Однажды мне задали прочитать по литературе рассказ «Кавказский пленник». Вообще, я не очень люблю читать. Когда я сел читать, то постоянно отвлекался и думал о другом. Потом пришла мама с младшим братиком. И я начал работать по дому: вытирать посуду, выносить мусор, бегать в магазин. Но я подумал, что мама и папа должны работать, а я учиться и помогать им. Когда они постареют, их кто – то должен поддерживать, а если я не буду учиться, то не получу нормальную работу и не смогу им помочь. Поэтому я заставил себя прочитать рассказ и сказал маме: «Я сначала сделаю уроки, потом буду помогать». Когда я прочитал половину рассказа, мне стало интересно, и я дочитал рассказ до конца. Нелегкая победа над собой!

Фатыков Радик, учащийся 5 В класса

 

До восьми лет я очень боялся ходить к зубному врачу. Когда мама приводила меня на лечение в стоматологию, я сидел, как партизан, не открывая рот. Уговаривать меня было бесполезно. В итоге, к девяти годам у меня разболелись сразу несколько зубов. Мама с папой приняли решение, и мне под наркозом вылечили все зубы, а один даже удалили.

Сейчас, когда мне об этом рассказывают, я улыбаюсь. Страх перед зубными врачами у меня уже прошел. Недавно я целых полтора часа просидел с открытым ртом у врача и даже ни капельки не было больно.

Я думаю, что я перерос свой страх.

Идеятов Дастан, учащийся 5 В класса

 

Уходя из дома, мы всегда оставляли дверь туалета открытой. Но в этот раз я спешила и забыла это сделать. Мой любимый котенок вынужден был сделать «минное поле» прямо посередине ковра в моей комнате. Я его готова была ПРИБИТЬ! Но не прибила, а только отшлепала. Котенок на меня очень обиделся. Начал бросаться на ноги и руки. Я не знала, как и куда от него спрятаться. Чуть погодя, я подумала, что котенок не был виноват в этой ситуации, но не знала, как исправить положение. Потом, наконец, собралась с духом и подошла к нему, чтобы извиниться. И у меня это получилось. Котеночек меня простил и даже начал ласкаться. У меня на душе стало легче. Я ему насыпала Кити- кэт, налила теплого молочка и погладила его по головке в знак того, что я осознала вину.

Исаева Тамила, учащаяся 5 В класса